Het zijn spannende tijden, beetje gek ook. Alles gaat gewoon door, verjaardagen, Sinterklaas ... maar ondertussen vraag je je steeds af wanneer het zal gebeuren. Daarnaast weet je niet goed wat je moet voelen, zou dit het zijn? Nee toch niet ... of nu dan? Neh ...
Gisteren voor controle naar het ziekenhuis geweest. Of wat voor controle door kan gaan. Je vindt het zelf allemaal heel bijzonder maar daar is het allemaal gesneden koek en ben je gewoon een van de vele andere zwangere vrouwen. Alles is piccobello in orde. Er is niets gewijzigd aan de situatie eigenlijk ... en we moeten het dus nog maar gewoon rustig afwachten.
Wel vroeg ik mij af of ze in deze situatie (kindje in een stuit) ook max. 2 weken over de uitgerekende datum heen 'mogen' gaan. Het antwoord daarop is dat ze dat per situatie bekijken. In mijn geval; ik moet volgende week gewoon weer terug komen voor controle. Dan zit ik dus over de 40 weken heen. De gynaecoloog wil in ieder geval tot de 41e week even aanzien hoe het gaat (er kan natuurlijk nog van alles gebeuren). Is er nog niet veel verandering dan wordt bekeken of inleiden van de bevalling een optie is. De baarmoedermond moet dan wel heel soepel zijn anders wil hij daar niet aan beginnen ... Maar voor alsnog: het is nog rustig, de kleine is niet op op Bryan's verjaardag geboren, ook niet op de mijne en ook niet op die van Sinterklaas. Als het wel gebeurt doe je er niets tegen maar ik vind het wel prettig zo eigenlijk. Ik ben er nu klaar voor, geen verjaardagen (op korte termijn) meer in het verschiet dus laat maar komen!

Hoe het verder met mij gaat? Nou wel goed hoor! Al ben ik het af en toe wel een beetje zat. Je wilt zoveel maar je kunt zo weinig. Je durft ook niet al te veel de deur uit te gaan in je eentje (stel je voor dat ...) en de dikke buik en vochtvasthoudende vingers, enkels en weet ik wat allemaal gaan je op een gegeven moment ook in de weg staan. Ach ja, allemaal zwangerschapskwalen. De mensen dicht bij mij in de buurt hebben het 't zwaarst te verduren en moeten mijn geklaag altijd maar weer aanhoren. En ja ik weet het, ik mag natuurlijk niet klagen want het is toch allemaal heel wonderbaarlijk. Ik vind de zwangerschap ook heel iets moois maar deze laatste loodjes ... hmmm ... daar heb ik zo mijn bedenkingen over. Maar goed, de zwaarste klus moet nog komen en daar bereid ik me (voor zover dat kan) geestelijk op voor!

Wordt vervolgd ;-)