Vanmiddag stond het controlebezoek bij de gynaecoloog gepland maar het liep even anders. Al vroeger op de dag had ik bloedverlies ... geen pijn, geen weeen, niets van dat alles maar wel bloedverlies ... op naar het ziekenhuis dus.
Eerst een hartfilmpje van een half uur om te kijken hoe ons kleintje het maakte, alles goed gelukkig! Toch weer altijd heel fijn om dat hartje te horen kloppen!
Daarna was het wachten op de gynaecoloog ... en dat duurde wel even. Gelukkig had ik Mark bij me die me met al zijn gekkigheid toch weer altijd op kan beuren :-) 
Toen dr. de Vries binnen kwam had hij ook meteen zijn hele 'staf' meegenomen ;-) Een man met hart voor zijn werk want toch wel heel erg enthousiast vertelde hij dat dit voorval wel een teken was van 'er gebeurt iets' daarbinnen. En omdat ik vandaag op 40 weken en 4 dagen zit wilde hij toch wel even 'strippen', de baarmoeder even prikkelen om het maar even zo te zeggen. Daarnaast kon er dan meteen gekeken worden of er al wat ontsluiting was. Tja wat moet dat moet he ...
Waar het op neerkomt is het volgende; het is nu (weer) afwachten. In deze situatie wil hij niet veel langer wachten dan tot de 41 week (dat is van 't weekend). We hopen dat het in de tussentijd op de natuurlijke manier zal beginnen ...
Gebeurt dit niet, dan gaan we voor het alternatief, een keizersnee. Uit voorzorg is er bloed afgenomen, hebben we de verpleegkundige en de anesthesist al gesproken maar ondertussen hopen we toch echt allebei dat dit allemaal niet nodig zal zijn. Aan de andere kant is het ook wel fijn te weten dat het einde wel in zicht is en dat we straks mogen genieten van ons kleintje! Ook Bryan kan niet wachten tot hij grote broer mag zijn!
Ja mensen, het gaat deze week en anders uiterlijk volgende week toch echt gebeuren! Spannend!